1. jan, 2016

New York meets the Dam

Onlangs heb ik een tentoonstelling in het Amsterdam Museum bezocht over graffiti. Een dappere poging van het museum om aansluiting te vinden bij hetgeen in de stad plaatsvindt of heeft plaatsgevonden, sedert een aantal decennia.

Graffiti is niet nieuw, men schreef al in Romeinse tijden op muren. Dit kun je ook zelf ervaren tijdens een bezoek aan, de ooit door een vulkaanuitbarsting bedolven steden Pompei en Herculaneum.  De opgravingen van deze steden lieten zien, dat burgers reclame maakte door te schrijven op muren, maar vooral commentaar uitten op hun omgeving en/of bekenden of onbekenden. 

In het Amsterdam museum zijn de graffiti afbeeldingen van recentere datum. Als je kijkt op foto's van voor de jaren 60 van de 20 e eeuw dan zie je zelden graffiti.

Men besteedt dan ook aan de moderne vorm van graffiti aandacht, een vorm die overwaaide uit New York (USA) in de jaren 70.  De beoefenaars van deze kunst, kwamen vooral uit de wijken van de stad, waar het leven niet eenvoudig was. Gewapend met spuitbussen gingen de graffiti artists de metrostellen van New York te lijf.  Het schrijven op  uren, schuttingen, metro's, straatmeublilair gaf de makers een naam, een identiteit.

Het is niet voor niets dat de ondertitel New York meets dam genoemd wordt.

De tentoonstelling belicht de makers van de straatkunst. Iedereen had zijn eigen vormtaal, herkenningstag of gestyleerde naam. Ook in Amsterdam sloeg deze vorm van kunst aan. De stad onderging in de jaren zeventig en tachtig een grote verandering. De aanleg van de metro, hoge jeugdwerkloosheid, gebruik van drugs en angst voor een kernoorlog gaven de jeugd motivatie om zich te uiten en een plek met veel plaats voor graffiti, maagdelijke betonnen muren van stations, metrotunnels etc.  

 Het museum speelde hier goed op in, door een metrogang na te bouwen. De graffiti-artiesten waren blijkbaar kind in huis in het Amsterdamse metrostelsel, want ze schijnen ooit de moedersleutel van het GVB in bezit te hebben gehad. Later werd de beveiliging opgevoerd en waren dergelijke acties niet meer mogelijk.

Uiteindelijk bleken veel graffiti artiesten, zich verder te ontwikkelen, dan het schrijven en tekenen op muren, jasjes en gebouwen van de gemeente etc. en gingen ze industriele vormgeving studeren. In New York werden een aantal werken opgekocht door het Museum of New York. Helaas zijn een paar grote namen zoals Keith Haring, met zijn eigen vormtaal en Martin Wong al overleden.

De stad Amsterdam heeft een beleid ontwikkeld om de graffiti artiest te decriminaliseren en de meest talentvolle te stimuleren en te subsidieren, door hen op een aantal plekken, waar men de stad wil verfraaien, de gelegenheid te geven, deze kunst te beoefenen.

Graffiti wordt zo Straat kunst.

Er zijn zelfs mensen die rondleidingen geven langs de meest opvallende vormen en uitingen van street-art. Geniet ervan, want veel graffiti zal in de loop der tijd verdwijnen.       

 http://amsterdaminside.nl/mijn-route-de-mooiste-streetart-amsterdam-met-michiel-folkers/